تمرین کن تا بهترین شوی

تمرین کن تا بهترین شوی

تمرین کن تا بهترین شوی

کلاس استاد ۳ ساعت بود.
غیر از اینکه هر از چند گاهی یکی از دانشجوها تقاضای وقت استراحت می‌کرد،
از اوایل ساعت سوم، مثلاً ۴۵ دقیقه مانده به پایان کلاس، کم کم زمزمه خسته نباشید بچه‌ها به گوش می‌رسید.
یادم نمی‌آید حتی یک بار هم کلاس سه ساعت کامل برگزار شده باشد.

یکی از مواردی که بسیاری از افراد با آن مواجه هستند، ناتوانی در انجام یک کار (مثلاً مطالعه) به طور مداوم مثلا برای یک ساعت است.
همین که شروع به انجام این کار می‌کنیم، بعد از گذشت چند دقیقه، ذهن ما جای دیگری می‌رود یا دوست داریم هر چه زودتر از آن کار، فارغ و راحت بشویم.
در بیشتر موارد با پیدا کردن بهانه و توجیه، خود را از انجام آن کار معاف می‌کنیم.

اما گاهی اوقات، هیچ کاری از دست ما ساخته نیست.
زمان‌های بحرانی، مثل شب امتحان، آخرین روز ماه برای محاسبه حقوق کارمندان، یک روز مانده به تاریخ یک چک و ….، اوج این نوع ناراحتی‌‌ها هستند.

دلیل این گونه مسائل، تربیت نشده بودن شخصیت رفتارگر ما هست.

طبق قانون اینرسی، تا زمانی که نیروی جدید و تأثیرگذاری بر شیء وارد نشود، در حالت قبل باقی می‌ماند.
ذهن انسان نیز به شدت تمایل دارد تا به یک ثبات هرچند نسبی برسد و آن را حفظ کند. به همین دلیل از تغییر گریزان است.

انسان در مسیر زندگی، خواه ناخواه با تغییراتی مواجه می‌شود.
روز اول مدرسه، خانه و مادرش را برای چند ساعت متوالی ترک می کند.
چند روز به اردوی تابستانی می‌رود.
بعدها ممکن است در دانشگاه یک شهر دیگر پذیرفته شود و روزها و ماه‌ها از خانواده‌اش دور شود.
ازدواج فصل جدیدی در زندگی انسان می‌گشاید.
و این تغییرات پایان‌ناپذیر خواهند بود.

وقتی فرد با تغییراتی مواجه می شود که هیچ راه گریزی از آن ندارد
مجبور است از انعطاف‌پذیری و تطابق با محیط و شرایط بهره ببرد.
این انعطاف‌پذیری و انطباق با محیط ملزم به گذشت زمان است.
با گذشت زمان، کم کم فرد خود را با شرایط و یا محیط جدید وفق می‌دهد.

نکته: برای اینکه فرد با شرایط و یا محیط جدید وفق پیدا کند، باید آنها را تحمل کند.

خلاصه: انسان تمایل به حفظ شرایط و ثبات دارد. تلاش می‌کند آن را حفظ کند و از تغییرات فرار کند. هرگاه از فرار ناتوان شود، خود را با شرایط وفق می‌دهد و برای این وفق پیدا کردن در روزهای اول، مجبور است شرایط جدید دوست نداشتنی را تحمل کند.

 

درس: برعکس این قضیه کاملاً صحیح و امکان‌پذیر است.

یعنی: برای ایجاد تغییر از چیزی که هستیم، به چیزی که می‌خواهیم باشیم، باید خودمان را با آنچه می‌خواهیم باشیم (و هنوز نیستیم) تطبیق دهیم. برای این منظور باید نسبت به این تغییر تحمل داشته باشیم.

تعریف: در حالت طبیعی، شرایط ما را مجبور به اتعطاف‌پذیری می کند.
ولی در مورد ایجاد تغییر خودخواسته، این خود ما هستیم که باید خودمان را مجبور کنیم.
این یعنی خودانضباطی.

فراموش نکنید: اگر از اجبار خودتان فرار کنید، تغییری که می‌خواهید صورت نخواهد گرفت.
به عبارتی آنچه نیستید و می‌خواستید باشید، محقق نمی‌شود.

کار آسان را که همه می‌توانند انجام دهند. این انجام کارهای خاص است که ما را انسانی خاص می‌کند.

خاص باشید. خاص شوید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *